Featured Posts Slider

Image Slider

Aşk

Aşk bilinmeze çıkan bir sahnedir

Ve bir hastalık gibi kararır aynalar

Kendini kaybeden bir benlikle

Yarı saydam gözlerin görünmezliğini engeller

Bir gece beklersin kimi zaman

Ve korkun en büyük tutsaklığın

Başka çıkışın yoktur yolun sonunda

Bir baharı sahnelersin ancak


Günahkar

Hayatı kelimelerle tanımlasam

Küçük bir paytak dolaşır

Sinirimin kelepçesine

Körlemesine bir aptalım

Ve bir gün ölecek olan ben belki de yaptığım zayıflığı yenemeden donacağım

Ne garip günahkarlar var 

Benim gibi

Tanrım affetsen

Beni bağışla

 

Korona

 

Asıl kahramanın bilinci olmadığını kaybederek öğrendim

Biliyorum ki annemin gözyaşlarında sarılamamak ona


Her sabah doktoru arayıp ölmedi diyebilme cesaretini gösterirken


Sizin yargıladığınız bu şiir


Ölüme bugün de ölmedim diyebilmekmiş


Eskilerden

 Konuştum konuştum ve konuştum

Yani senle, şiiri güzel yazıyormuşum

Güzel olsun diye yazmıyorum

Güzel olmuyordu çünkü

Parmaklarım nasır ve yüreğimde kağıttan kesikler

Gözlerimi sayfalara aradım,

Cesaret korkuya rağmen ya

Anlamadılar

Şiir olmaz bu metin

Şiir olmaz hiçbir anı

Aşk olmazmış benim sevdam

Aşk değildi zaten tutkuydu

İsmi farklıydı

İsmi insanoğluymuş

Şair olamazmışım ben 

Derdim öze bağlıymış

Okul eğitmezdi beni

Şiirim insanoğluymuş

Ya ne yapacaksın

Siir seni şair yapmaz

Şiirle şair olmadım ben

Bir davam vardı hayatta

Bir davam vardı

Belki bendim fikrim değişti

Belki ağlayacaktım

Belki ölecektim

Şiir insanoğluydu.